آیینه ها چقدر پیر شده اند 

دیگر جوانی ام را نشانم نمی دهند...

امشب هم 

کلاف دلتنگی هایم را 

برمی دارم و می بافمش تا تو... 

به تو نخواهم رسید اما 

به صبح شاید...

هر شب  

غرق در سرمای تنهایی ام 

جای آغوش گرمت...

اگر بزرگ بودم و دست نیافتنی 

می خواستی ام... 

اگر کوچک بودی و دست یافتنی 

نمی خواستمت... 

اینجا 

نتوانستن شرط خواستن است...

پایت را از زندگی ام بیرون کشیدی 

از خواب هایم نرو... 

کمی سهم من باش هر شب...

خوب من 

کمر به قتل واژه ها می بندم 

وقتی بد می شوی...!

مرا ببین 

در این قاب درد 

او که عکس مرا قاب درد گرفت 

لابد می دانست 

من به درد می آیم و درد به من...

دیدی  

دستهای مردانه ات 

نتوانست نگه دارد 

دلم را... 

بغضم را...  

احساسم را...

اینجا کسی 

در خلوت خودش 

آهسته پیر می شود...

دارد خودش را به در و دیوار می کوبد

گوئی در این شهر

خانه ای جز خانه ی من نیست

و

در این خانه

دختری غیر من

موهای مرا می خواهد فقط...

بودن و ماندن

چقدر حوصله می خواهد

و من این روزها

چقدر بی حوصله ام...!

سیگاری بیاور 

می خواهم دود کنم 

آرزوهایم را...

آن زمان که باران می گیرد 

می بارد بی امان 

و تو می مانی و دردی که باد می آورد و نمی برد دیگر... 

و تو می مانی و او که برای چندمین بار از تو بگذرد 

و می گذرد...! 

و تو می مانی و اصالتی که از دست فرشته ای می افتد و گم می شود... 

و تو می مانی و دیگر هیچ...

پشت گوش می اندازم 

موهای سفیدم را نه 

انعکاس امروز آینه ام را...

سکوت 

گاهی همان خود فریاد است 

اما 

افسوس که کسی نمی شنود!!! 

هر چند دلم خالیست

اما

به باد فراموشی سپرده

رسم مهمان نوازی اجدادی اش را...

فکرش را بکن

شدی مترسک شعرهایم انگار...

هر شب نمی نویسمت

که آغوش مشق شبم

اندازه ات نیست که نیست!!!

به قدم هایم می نگرم

و به سنگ ها...

پرنده های بغضم

می پرند یکی یکی...

به فکر نوازش دست های منی

بی آنکه بدانی

دلم است که تنها مانده

دستهایم دو تایند!!!